روکش جاده

کاربرد ژئوتکستایل (ژئوفام) در روسازی جاده ­ها به واسطه دو مکانیزم مختلف باعث بهبود عملکرد روکش می­شود:

1- ژئوتکستایل (ژئوفام) به‌عنوان لایه میانی با جذب تنش و فشار، از انتشار ترک­های انعکاسی (Reflective) از روکش قدیمی به روکش جدید جلوگیری کرده و یا با به تعویق انداختن پیشروی این ترک­ ها باعث افزایش عمر مفید روسازی می ­شوند.

2- یکی از دلایل مهم تخریب روکش جاده ­ها، تزریق ناخواسته آب به درون ساختار روسازی از طریق ترک موجود در سطح آسفالت است. ژئوتکستایل (ژئوفام) به‌عنوان لایه ضد رطوبت از ورود روان آب سطحی از طریق ترک‌های آسفالت به درون لایه زیرین و مرطوب‌سازی خاک بستر (Subgrade) و متعاقباً، از گسیختگی و کاهش مقاومت خاک بستر جلوگیری می‌کند. هنگام ساخت یا تجدید روکش بزرگراه، جاده، باند فرودگاه و پارکنیگ­ ها استفاده از  ژئوتکستایل (ژئوفام) بین اندود اتصال (Tack Coat) و لایه جدید آسفالت یک سد آب ­بند ایجاد کرده و از پی در مقابل نفوذ آب سطحی محافظت می‌کند.

روشی که اغلب برای بازسازی (مرمت) جاده ترک خورده و گسیخته به کار می‌رود، روکش AC می‌باشد این عمل موقتاً ترک‌ها را می‌پوشاند اما پس از این که روکش جدید جایگزین شد، هر حرکت جانبی یا طولی جاده موجب انتشار ترک‌های آسفالت تحتانی به روکش جدید می‌گردد و باعث تشکیل ترک‌های انعکاسی می­شود. این حرکت موجب ورقه ­ای شدن و بریدگی آسفالت در طول ترک‌های انعکاسی شده و مسیری برای نفوذ آب‌های سطحی به لایه پی و Subgrade تشکیل می­دهد. اما به کار بردن یک لایه ژئوتکستایل (ژئوفام) در زیر روکش جدیدAC، می‌تواند با کاهش تنش­های ناشی از حرکت روکش قبلی، باعث ایجاد استحکام کششی در لایه روسازی شود. ژئوتکستایل (ژئوفام) به‌عنوان لایه مسلح کننده در دفع فشارهای ناشی از ترک‌های افقی و عمودی عمل می‌کند. همچنین آغشته‌سازی ژئوتکستایل (ژئوفام) با قیر، یک لایه غیر قابل نفوذ را در مقابل آب‌های سطحی به وجود می‌آورد. به‌خاطر شباهت ساختاری الیاف پلیمری با مواد نفتی، جذب قیر و اتصال Tack coat به لایه ژئوتکستایل (ژئوفام) به خوبی صورت می‌گیرد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *